Ongerust en blij...

Tsjongejonge, wat hebben wij vanmorgen in de piepzak gezeten. Dochter heeft haar eerste stageweek bij een instelling voor blind/doof/verstandelijk beperkte mensen en fietst daarvoor zo'n 10 km naar een dorp verderop. Vanmorgen las ik op twitter via RTVNoord dat er een fietser was verongelukt door een bus en dat de identiteit nog niet bekend was. En dat het precies op de weg was waar dochter langsfietste. De schrik sloeg me om het hart, want ja, stel je voor, het zal toch niet... Ik probeerde haar te appen, maar sinds het moment dat ze van huis vertrokken was, was ze niet meer online geweest. Ex gebeld, die had ook niks gehoord, maar probeerde me gerust te stellen. Na een paar uur wachten, probeerde ik de instelling te bellen, maar op de afdeling waar Annemarie werkt, werd niet opgenomen... Toen heeft ex de auto gepakt en wilde naar de instelling toerijden om te kijken of ze er wel was, maar hij kon niet verder, want de weg was nog afgesloten op de plaats van het ongeluk. We hoorden alleen dat het slachtoffer een vrouw was... Maar eindelijk, om 12 uur tussen de middag, appt dochter: mam, ik leef hoor! Ze wist van niks, maar het moet gebeurt zijn, nog geen 5 minuten nadat zij er langs reed! Ergens krijgt dus een familie verschrikkelijk nieuws! Maar mensen, wat ben ik blij dat het die van mij niet is... Pfff...