Follow Me On Twitter

dinsdag 11 mei 2010

van een oorbel en een babyhuis

Het was een rommelige dag, ik kon niet goed in mijn ritme komen. Van de drieling kwamen er maar 2, ééntje logeerde bij opa en oma voor wat exclusieve aandacht. Heerlijk vinden ze dat, maar de andere twee missen toch best "iets". Samen met de andere peuters hebben ze heerlijk gespeeld. We konden er niet op uit trekken, omdat ik thuis moest blijven voor een telefoontje van de automonteur (is niet gekomen) en voor de bezorger van het nieuwe babyhuisje. (die kwam om half 5 vanmiddag)
Maar de kids hebben zich toch prima vermaakt en hebben veel buiten gespeeld, ondanks dat ik het best koud vond.
Na het middagdutje kwam de oudste peuter mij trots vertellen dat ze oorbellen had. Ik zag niks en ze heeft ook geen gaatjes in de oren, dus ik dacht dat ze fantasieoorbellen had en ging daar vrolijk op in. Maar toen peuterde ze met haar vingertje in haar oor en liet me haar vingertje zien: "weg, oorbel" ??? wat bedoelde ze daar nou mee? Ik eens even goed kijken en heel in de verte in haar gehoorgang zag ik iets glinsteren; het achterstukje van een oorbel!!! Hoe ze daar toch aan gekomen is? Geen idee! Maar na 1 voorzichtige poging met mijn haaknaald ben ik er maar vanaf gebleven en heb haar moeder gebeld en gevraagd of zij met haar kleine meid naar de huisarts wilde gaan. Net belde ze op om te vertellen dat het uit haar oor verwijderd is, maar dat meisjelief de boel zo verschrikkelijk bij elkaar heeft gegild, dat ze wel een wild dier leek en dat ze door moeder, de huisarts en de assistente in bedwang moest worden gehouden... Nou, ik ben blij dat ik daar niet bij was, maar ik voel me wel een beetje schuldig en verantwoordelijk.



Vanmiddag om half 5 werd het tweelingbabyhuisje gebracht, dat ik op koninginnedag op de rommelmarkt had gekocht voor maar 20 euro. Hij is zelfs nog helemaal nagekeken en het matrasje zit er ook bij. Is ie niet prachtig? Ik ben er reuzeblij mee.

Mijn gehaakte dekentje schiet mooi op. Ik ben bezig de derde baan met blokken aan elkaar en aan de andere twee banen te zetten en dan ben ik op de helft!

5 opmerkingen:

  1. Wat een idee zo'n slaaphuisje, en ook zo lekker met de zomer in aantocht kunnen ze lekker buiten slapen.
    Jakkie zo'n oorbeldingetje in het oor...zou een stunt van mijn dochter kunnen zijn die steekt nu vanalles in haar neus :-S Gelukkig kreeg de dokter het eruit. En ik kan me helemaal voorstellen dat je je schuldig voelt, heb ik ook altijd hoor.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. schrikken maar ooooh, gelukkig is het goed gekomen! ja... beetje l%#lig gevoel dan he. herkenbaar! grappig huuske! :) zoiets gebruikten we ook op mn stage bij kinderdagverblijf.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Och... vervelend, kan me voorstellen dat je je schuldig voelt.
    Maar het had ook een steentje of iets dergelijks kunnen zijn. Je bent (en kunt) niet voor alles verantwoordelijk zijn... (als je begrijpt wat ik bedoel :).

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat zijn kinderen toch creatief! Vervelend dat het net bij jou gebeurde, maar voor hetzelfde geld was het thuis gebeurd. Gelukkig kwam ze het bij jou melden!

    Het huisje vind ik superleuk.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Vervelend zeg, van die oorbel. Zelfs als het je eigen kind is zou je je schuldig voelen. Maar het is dan wel anders.

    Mooi huisje zeg!

    BeantwoordenVerwijderen